„Właściwością człowieka jest w błądzić, głupiego w błędzie trwać ”

Wiele przykładów z życia codziennego potwierdza tezę zawartą w temacie. Codziennie spotykamy się z błędami ludzkimi i różną reakcją na nie. Jest to zależne od rodzaju błędu i konsekwencji jakie to za sobą niesie. Również i mnie w tym roku czeka bardzo poważna decyzja, która wymaga wielu przemyśleń, spojrzenia na to z różnych perspektyw, wysłuchania innych, ale to i tak ja będę musiała dokonać tego wyboru, mam na myśli mianowicie wybór szkoły, która może otworzyć mi bardzo szerokie drzwi na resztę życia. Ile to razy, gdy pewna osoba zrobiła coś źle, mówimy, że to nic nowego, że to normalne dla tej osoby. Może nieświadomie, ale boleśnie dla niej, „przyklejamy” jej naklejkę na plecy- wiecznie omylny.
Powinniśmy się zastanowić ile dziennie podejmujemy decyzji, ile często mamy na to czasu ? Sądzę , iż największa ilość błędów zdarza nam się podczas szybkich i pochopnych decyzji, dotyczących błahych spraw, nadad którymi sądzimy, że nie ma co się zastanawiać. Często błędy popełniamy, pod nieświadomą czyjąś namową, na pewno nieraz będąc na zakupach w supermarkecie widzimy wyjątkowo korzystną promocje artykułu, który defakto nie jest nam potrzebny, ale kupujemy go na zapas, po czym się okaże, że całkowicie był nieprzydatny i po roku nieużycia przeterminował się.
Kolejnym błędem, a nawet grzechem, jest nie przyznanie się do winy, czasem z powodów konsekwencji lub po prostu strachem przed reakcją innych. Przez pewiwien czas ukrywamy to co pogłębia nasze przekonanie o niesłuszności danego czynu, więc po długim czasie postanawiamy to wyjawić , lecz może być już za późno, żeby to naprawić lub dajemy temu spokój z nadzieją, że już wszyscy zapomnieli o możliwości istnienia takiego wydarzenia.
Osoby, które często są omylne, lekceważące pewne sprawy są poniżane, a zarazem wywyższane osoby o dokładnym tej osoby przeciwieństwie, może w niektórych przypadkach jest to wynikiem przyzwyczajenia, a może po prostu bycia człowiekikiem często omylnym .
Lecz poprzez ciągłe uświadamianie tej osobie o jej wadach , doprowadzimy ją do przekonania, że ona niewiele jest warta , że nawet jej starania na dobre nic nie zdziałają.
Oczywiście, że nie powinniśmy takiej osobie słodzić, ale przedstawić jej życie z realnej dla niej perspektywy, uświadomić jej błąd i pomoc w to naprawić.
Błąd może też przejawiać się w reakcji łańcuchowej , kiedy wiemy o drugiej osobie, której sytuacja dąży do popełnienia błędu i całkowicie świadomie nic ninie robi w kierunku tego uniknięcia.
Czy zatem ludzkie jest błądzić i w błędzie trwać ? Sądzę, że tak, lecz powinniśmy zacząć zwracaj większą uwagę, gdy podejmujemy decyzję, patrzeć na nią obiektywnie.
A co zatem jeżeli popełnimy błąd ? Powinniśmy za wszelką cenę starać się go naprawić, zważając szczególnie uwagę na to co źle popełniliśmy ostatnim razem.