Jedna wiara, różne wyznania

W dziejach kościoła katolickiego niejednokrotnie krytykowano jego nauki i postępowanie duchownych. W 1054 r. doszło do rozłamu chrześcijaństwa. Od tego czasu na zachodzie Europy istniał kościół katolicki uznający zwierzchnictwo papieża, na wschodzie - Kościół prawosławny, który tę władzę odrzucił. Kolejny wielki podział chrześcijan rozpoczął się w Niemczech w 1517 r. Wówczas to zakonnik Marcin Luter wystąpił przeciwko sprzedaży odpustów, czyli darowaniu grzechów, w zamian za opłatę pieniężną. Krytykował też gromadzenie bogactw oraz zaniedbywanie obowiązków duszpasterskich, przez część duchowieństwa. Występując przeciwko takiemu postępowaniu dążył do przeprowadzenia zmian czyli reformy. Dlatego też ruch zapoczątkowany przez zakonnika nazywamy reformacją. Luter uzyskał poparcie znacznej części społeczeństwa. Gdy Kościół katolicki potępił Lutra, jego zwolennicy utworzyli nowe wyznanie - luterańskie, zwane także ewangelickim.


Do rozłamu w Kościele katolickim oprócz Niemiec także w Szwajcarii, Francji i Holandii, gdzie wiele zwolenników zdobył reformator Jan Kalwin. Utworzone przez niego wyznanie nazywano kalwinizmem. W Anglii ówczesny król Henryk VIII, poróżniony z papieżem na tle osobistym ogłosił się głową Kościoła anglikańskiego. Powstałe w dobie reformacji wyznanie chrześcijańskie określa się ogólnie mianem wyznań protestanckich.


Źródło:
Podręcznik do klasy VI Szkoły Podstawowej. Grzegorz Wojciechowski Historia i społeczeństwo. Wydawnictwo ARKA