Ferryty

FERRYTY [łac.], materiały ceramiczne wykazujące właściwości ferrimagnetyczne; pod względem właściwości elektrycznych są półprzewodnikami. Ferryty otrzymuje się przez: wymieszanie składników, którymi są tlenki metali (Fe2O3, MnO, CuO, NiO, MgO, ZnO, SrO, BaO), spieczenie proszku, rozdrobnienie, formowanie kształtek i powtórne spieczenie (w temp. 900-1500°C, często w atmosferze ochronnej). Pod względem właściwości magnetycznych rozróżnią się ferryty magnetycznie miękkie (struktura gł. spinelowa), stosowane do wyrobu rdzeni cewek indukcyjnych głowic magnetycznych, i ferryty magnetycznie twarde (struktura heksagonalna), stosowane do wyrobu magnesów trwałych; znane są również ferryty. O prostokątnej pętli histerezy, stosowane do wyrobu m.in. elementów pamięci komputerów.


W końcu lat czterdziestych w laboratoriach holenderskiej firmy Philips otrzymano ferryt, początkowo materiał o miękkich właściwościach magnetycznych. Pod względem chemicznym jest on bliższy swemu praprzodkowi, magnetytowi, aniżeli ówcześnie znanym materiałom metalicznym. Ferryt jest kompleksowym związkiem tlenku żelazowego i tlenków innych metali (np. cynku, manganu itp.) i ze względu na sposób wytwarzania, a również właściwości, jest także nazywany ceramiką magnetyczną. Ferryty, w porównaniu z innymi materiałami magnetycznymi, są niezmiernie tanie i bardzo słabo przewodzą prąd elektryczny (pod tym względem są zaliczane do materiałów półprzewodzących), co pozwala zastosować je wszędzie tam, gdzie materiał jest poddany działaniu szybko zmiennych pól magnetycznych (straty energii elektrycznej w materiale wyraźnie zależą od tego, w jakim stopniu przewodzi prąd elektryczny). Dziś ferryty magnetycznie miękkie należą do najpowszechniej używanych materiałów magnetycznych. Stosuje się je w odbiornikach radiowych i telewizyjnych i praktycznie w każdym innym urządzeniu elektronicznym.