Elektromagnes

Elektromagnes, przyrząd wytwarzający zjawiska magnetyczne pod wpływem prądu elektrycznego. Składa się z ferromagnetycznego rdzenia i umieszczonej na nim cewki elektrycznej.
Ma zwykle postać cewki osadzonej (nawiniętej) na rdzeniu z materiału silnie magnetycznie czynnego, np. ferromagnetyka, ferrytu (magnetyczna budowa materii).
Przepływ prądu elektrycznego przez cewkę wytwarza pole magnetyczne, które magnesuje rdzeń, ulegając tym samym znacznemu wzmocnieniu; gdy prąd przestaje płynąć, pole cewki znika, rdzeń rozmagnesowuje się i elektromagnes przestaje być źródłem pola magnetycznego.


Wynalazek elektromagnesu wiąże się ściśle z historycznym doświadczeniem - Oersteda (1820), w którym odkryty został efekt magnetyczny prądu elektrycznego.
Doświadczenie to powtórzył D.F. Arago. Zjawisko magnesowania ciał magnetycznych przez pole przewodnika z prądem wykorzystał następnie W. Sturgeon, budując w 1825 pierwszy elektromagnes (na rdzeniu z miękkiego żelaza, pokrytym - dla zapewnienia izolacji elektrycznej - lakiem, był nawinięty nie izolowany drut).
Istotnie ulepszenia są zasługą J. Henry'ego, który zastosował drut izolowany (owinięty nicią jedwabną, dzięki czemu mógł go znacznie więcej nawinąć na rdzeń, uzyskując tym samym znacznie silniejszy elektromagnes.


Zwojnica, przez którą płynie prąd elektryczny wykazuje właściwości magnetyczne. Jej działanie można wzmocnić przez umieszczenie wewnątrz rdzenia wykonanego ze stali miękkiej. W ten sposób otrzymujemy elektromagnes. Zwiększenie liczby zwojów zwojnicy lub zwiększenie natężenia prądu również wzmacnia działanie elektromagnesu.


Zastosowanie:
-huty (przenoszenie złomu żelaznego)
-stocznie(transport blach stalowych)
-hale (utrzymywanie ciężkich części stalowych)
-budowa słuchawek, dzwonków, automatycznych przedmiotów
-nauka
-medycyna
-dźwigi elektromagnetyczne
-cyklotrony
-instalacje alarmowe
-przekaźnik elektromagnetyczny